آخراي دوست كجايي ؟ كه دگر خسته ترينم !

به خدا بي تو پريشان شده ، دنياي حزينم

خانه بي عطرنفسهاي تو پژمرده و خسته است

و از اينجا دل من سير گرفته است

لحظه اي از پس احساس غريبت ،تو ببينم!

تو نگاهم كن و يك بار صدايم بزن اي دوست

شعله اي هم تو به فانوس نگاهم بزن اي دوست

"التماس " از در و ديوار دلم مي بارد

بال در حال و هوايم بزن اي دوست

دير گاهيست نيايي به سراغ دل خسته

نكني يادي از اين قاصدك بال شكسته

كه دگر دير زمانيست سر يك بوته ي خشكيده نشسته

تو چه داني كه غم نامدنت ، سوخت وجودم

 دست نامردميان شعله زده، بود و نبودم

خنجر از پشت به ناحق خوردن

 بحر نامردي مردان مردن

خون دل را به قصاص بي گناهي خوردن

تو چه داني كه چه دردي دارد !

 و چسان « بغض » به ديوار گلو بگذارد!

و چه شبها اي دوست نم نم درد ز چشمان تر بي گنهي مي بارد

به خدا بي تو هوا دودي و در هاله ی گرد است

"مرغ عشقي " كه به ديوار قفس كز كرده ،

 دلش اينجا چه گرفته است و تنش خسته ي درد است

و ببين باغچه ي غرق شقايق ،امروز مثل اين سينه پاييزي من بي حس و زرد است

قمُري از نامدنت مي گويد

كوچه جا پاي قدم هاي تو را مي بويد

اشك در چشم قناري جاريست

با تو دنيا همه شب روياييست

تنم اين جا تنهاست و دلم پر ز غم است

لحظه ها مبهوتند و هوا بحر تنفس چه كم است

ياس در بهت سكوت عطرشب بو جاريست

دست من خسته و محتاج حضور ياريست

غصه ها آزادند، خنده ها در بندند

دل من محو سكوت ؛ همه غم ها به دلم مي خندند

سينه از شعله غم لبريز است

لحظه ي صبح بهار دل من پاييز است

باغچه خسته و خواب آلود است

بلبل از اين همه خاموشي گل غمگين است

بي تو اما اينجا پلك گل نمگين است

و فقط دست نوازشگرو آغوش تورا مي خواهد

 تا پر از شبنم اميد شود و در آغوش تو جاويد شود

لحظه ها ميگذرد بي تو اما در خواب !

 مي تپد اين سينه هنوز بي تو اما بي تاب .

تو خودت مي داني...

بي تو چون مي گذرد

 و خودت مي داني...

 ورنه هر لحظه ي تنهايي من بي تو در جاده ي سر سبز جنون مي گذرد .

" تو سراپاي وجودت ز صفايي تو فقط زاده ي لبخند خدايي "

و بدان دوست زماني كه بيايي :

 نه دگر از ني غم ساز ببيني

 نه اثر از غم پرواز ببيني

تو چه داني ؟ چون روي اين دلم از سوز بميرد .

 دل من ز غم و حسرت ديروز بميرد!!!